Αναζητώντας την Ισορροπία ανάμεσα στους Ρόλους μας
Στη ζωή μας κινούμαστε διαρκώς ανάμεσα σε ρόλους. Κάποιοι από αυτούς μας προσφέρουν το έδαφος για να σταθούμε, άλλοι μας ορίζουν με τρόπο περιοριστικό, και κάποιοι, συχνά οι πιο αθόρυβοι, μας εξαντλούν χωρίς καν να το αντιληφθούμε.
Η τρίτη συνάντηση της ομάδας προσωπικής ανάπτυξης γυναικών ¨Φωνές σε διάλογο¨ είχε ως θέμα την ισορροπία στους ρόλους μας. Στο χώρο του μουσείου υπάρχει ένα συγκεκριμένο έργο. Αιωρείται από το ταβάνι. Ένα νήμα της στάθμης. Ένα βαρίδι… Μια μεταφορά ισορροπίας. Μέσα από τη συστημική, διαλογική και αφηγηματική προσέγγιση, το «Βαρίδι» και το «Νήμα» μεταμορφώθηκαν σε δομικά εργαλεία για να εξωτερικεύσουμε τις δικές μας πεποιθήσεις και εσωτερικές συγκρούσεις που αφορούν τους ρόλους.
- Το Βαρίδι: Είναι όλα εκείνα που επιβαρύνουν την καθημερινότητά μας. Οι ρόλοι που γίνονται αιτίες ψυχικής ανισορροπίας. Οι προσδοκίες που κουβαλάμε στην πλάτη μας επειδή μας τις κληροδότησαν ή μας τις επέβαλαν και με τις οποίες επενδύουμε τους ρόλους.
- Το Νήμα: Είναι η εύθραυστη, λεπτή αλήθεια μας. Αυτή που τεντώνεται, που αντέχει, αλλά που χρειάζεται και προστασία για να μη σπάσει.
Μέσα στα πλαίσια της ομάδας, δώσαμε ονόματα στις αντιμαχόμενες πλευρές μας. Αναγνωρίσαμε την «τελειομανή» που συγκρούεται με την «κουρασμένη», τη «φροντιστική» που παλεύει με την «αόρατη». Καταλάβαμε πως κάθε ρόλος δεν γεννιέται στο κενό· είναι μια απάντηση σε μια ανάγκη, μια πληγή ή ένα καθήκον. Ξυπνά μέσα στη σχέση. Μπροστά σε κάποιον που χρειάζεται, γεννιέται ο ρόλος της φροντίδας. Μπροστά σε μια απαίτηση, γεννιέται ο ρόλος της ευθύνης. Μπροστά στην κριτική, μπορεί να γεννηθεί ο ρόλος της σιωπής ή της αντίστασης.
«Λίγο πριν συνηθίσω τον εαυτό μου, αλλάζω», γράφει η Κική Δημουλά.
Ο ρόλος είναι δυναμικός, όχι στατικός. Αναπνέει, αλλάζει, ενισχύεται ή κουράζεται.
Κάποιες φορές μεγαλώνει υπερβολικά και σκεπάζει άλλους. Άλλες φορές συρρικνώνεται από φόβο ή εξάντληση. Ο ρόλος αλλάζει κι εμείς προσπαθούμε κάθε φορά να βρούμε την ισορροπία μας. Συχνά, σε αυτήν την προσπάθεια χάνουμε το σημείο εκκίνησης, τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μέσα από τη διαπραγμάτευση αυτών των συγκρούσεων, στην ομάδα δημιουργήσαμε χώρο για την αυτοσυμπόνια. Ανακαλύψαμε πως η ισορροπία δεν είναι μια στατική κατάσταση, ούτε η κατάργηση των ρόλων μας. Είναι ένας διαρκής, καθημερινός χορός.
- Δεν είμαστε μόνο ένας ρόλος. Είμαστε πολυεπίπεδες, πολύχρωμες και πολυφωνικές.
- Ο στόχος δεν είναι να «αποδράσουμε» από τις ευθύνες μας, αλλά να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτές.
- Το Αντίβαρο: Για κάθε «πρέπει» που βαραίνει το βαρίδι μας, οφείλουμε να τοποθετούμε μια συνειδητή πράξη φροντίδας για εμάς.
Όταν ένας ρόλος έχει ξεκάθαρα όρια και βαθιές ρίζες, παύει να είναι δεσμά και γίνεται δύναμη. Η συνάντηση στο Μουσείο μας θύμισε πως, αν και συχνά υπάρχουμε «για τους άλλους» μέσα από τους ρόλους, η αληθινή ισορροπία είναι αδύνατη χωρίς το «είμαι και για μένα». Η ομορφιά του νήματος δεν βρίσκεται στην ακινησία του, αλλά στην ικανότητά του να βρίσκει το κέντρο του, όσες φορές κι αν κλυδωνιστεί.